Sofía Ruvira
Canícula
Laiovento, Santiago, 74 páxinas, 13,95 €, 2025
Tras ler con moito interese Os corpos fráxiles, a primeira e para min valiosa entrega narrativa de Sofía Ruvira, traio hoxe aquí unhas breves palabras sobre o seu libro Canícula, publicado hai escasas datas por Laiovento.
Non é esta intervención poética un volume ortodoxo, nin tampouco unha compilación poética construída polo simple amoreamento de material poético, o que sería loxicamente ben lícito. Antes ben, paira no libro unha estrutura moi consciente, se cadra derivada dun impulso que recolle experiencias ou sensacións, reais ou imaxinadas, e que exhibe unha conexión subterránea entre os poemas que entenden os espazos como reveladores de contido -tanto os xeográficos coma os que rexen a disposición dos versos- para que albisquemos, sempre, un mar bruante, activo no contraste con territorios do interior, e todo nese período temporal gobernado pola calor e a seca. Aí é onde agroma un exercicio de evocación dun pasado para describirse unha liña en forma de óvalo construída por elementos de filiación familiar ou da contorna máis próxima á voz lírica, onde o telúrico é unha liña de sentido moi transitada, articulando un xogo de espellos con realidades se se quer de filiación urbana e velaí, por exemplo, “Nova York como axóuxere de casas”. Asemade, deséñase outra liña, talvez, que intersecciona coa anterior e que posibilita apelar, teimudamente, a outras realidades e outros devezos: do que se foi e non volve, do amor, da importancia dos corpos, do sexo e das ausencias.
Unha voz a de Ruvira que seguiremos con interese; unha presenza intemperiada no que é unha fermosa apelación, ou se callar só coincidencia, coa estética e coa voz de Xela Arias, como tamén o son a presenza dos cabalos “como bestas” de Ibarrola neste libro.