Solicitáronme, desde as páxinas do suplemento Fugas, un texto que non superase os 190 caracteres para salientar algún dos libros de máis me gustou de maneira case telegráfica. Optei por un título que non recensionase con anterioridade e aquí vai , daquela, un dos 24 entre os sinalados por outras 23 persoas: As despedidas, de Cecilia F. Santomé, un libro construído con talento e emoción.
Manuel Antonio aludía ao “peso eterno dos adeuses”. Neste ronsel recréase con pulcritude e pulso propio o universo dos afectos e a familia ao se despedir de alguén que é un anaco dun mesmo.