Sara Guerrero
Eu son o monte
Euseino?, 82 páxinas, 12 €, 2024
Os títulos editados no colección “Rúa do Lagarto” do selo vigués Euseino? ampáranse nesas palabras que locen na presentación da serie como “un rodeo fértil ao camiño recto: a escritura como anomalía”, e engadiría que como necesidade. Volumes que ven a luz con exquisitez no tratamento estético e que acadan xusta resonancia polo acerto na formulación temática ou formal que abrazan. Talvez este é o caso de Eu son o monte, primeira novela de Sara Guerrero.
A autora dálle forma, se se quer, a unha proposta nada ao abeiro dunha experiencia vital que discorre, en aparencia, polos territorios da non ficción. Velaquí a preponderancia do espírito da concisión e da contención expresiva e que se amosa desde unha apertura, a xeito de secuencia cinematográfica, que nos sitúa nunha casa semiabandonada do rural á que se chega para habitala ao final dunha viaxe tras xeracións de emigrantes. Convídasenos a reflexionar así sobre un espazo onde a socialización é, aínda, unha cartografía indescifrable, un enigma que nunca se chegará a desvelar enteiramente. Todo se pecha, asemade, cunha despedida onde a voz que ocupa o espazo central xa é monte e sofre un proceso de escisión.
O corpo central da entrega, dominado por un alento fragmentario, transita por unha atmosfera literariamente atractiva, dinámica e cambiante, onde a resistencia, en ocasións a supervivencia, se converte no obxectivo da parella que volve poboar un territorio en ocasións preñado de hostilidade. Con todo, o que resulta realmente suxestivo é o pulo dunha ollada que actúa como un escalpelo co que a protagonista realiza unha cirurxía, con pulso propio, sobre o mundo rural de arestora, se cadra co obxectivo de construír un mapa que revele as forzas centrífugas e centrípetas que o sustenta e do que se deriva unha sorte de crónica do vivido, por veces brutal e por veces tenra.
Eu son o monte é, a meu entender, unha reflexión sobre a identidade e a lingua; sobre algunhas das dimensións que encerra o proceso migratorio; sobre as perdas e a soidade e sobre os fíos que nos unen ou afastan dunha comunidade, quen sabe se para sostelos ou quebralos de vez. Unha novela, non o dubido, dunha voz da que cumprirá seguir ben atentos.
Esta recensión publicouse nas páxinas do suplemento Fugas, sección “Ex umbra in solem”, o 29 de novembro de 2024.